بازدید: 50بیایید شفت را درک کنیم.مهر محرومیت بر پیشانی این شهرستان نقش بسته است.
شهرستان شفت از زمانی که بعنوان شهرستان در تقسیمات کشوری شناخته شد با مشکلات ریز و درشت به حیات خود ادامه داد و تا به امروز نه تنها از سرعت پیشرفت بهره ای نبرده بلکه در کشور جز شهرستانهای محروم یا بقول دولت تدبیر و امید کم برخوردار شناخته شده است. محرومیتی که امروزهحتی در شناسنامه شهرستان قید شده و مهر محرومیت بر پیشانی شهرستان نقش بسته است.
یکی از این محرومیت ها بحث زیرساخت حمل و نقل است که قصور اداره راهداری در سالیان گذشته تا به امروز امان مردم را بریده و حتی از درآمدهای پیش بینی شده در بخش توریسم نیز به شهرستان ضرر زده ست.
از خود شهر شفت به هر طرف که حرکت کنی مشکلات آسفالت و دست انداز ها و چاله چوله ها و حتی سرعت گیرها خود منوی هفتاد من کاغذ می شود که در ادوار گذشته این چاله ها بر روی هم تلنبار شده و اکنون مدیران در تلاشند که با نصب سرعت کاه شاید بتوانند رانندگان را از خطر سقوط در چاله که اغلب شبیه چاله فضایی نیز هست، آگاه کنند. در این بین لوازم فروشان خوردو، واردکنندگان قطعه و جلوبندی سازان فقط سود برده اند و ضرر به جان و مال مردم خورده است و بس !
از چاله و چوله های جاده که بگذریم به تامین برق می رسیم که؛
البته جهت همدردی با همه مردم بدلیل قطعی های مکرر و نامکرر برق به ضعف برق منطقه ای خواهیم پرداخت که آنهم بدلیل شبکه های برق که غالبا فرسوده هستند، امکانپذیر نبوده
اغلب شبکه های برق از اوایل انقلاب بوده و در برخی جاها کابل های خوانده دار در چند سال اخیر نصب شده و ترانس هایی برای تقویت برق اضافه شده اند اما با رشد جمعیت و افزایش ویلا جوابگوی نیازهای مردم نبوده و نیست که لازم است در این مورد چاره اندیشی بهتری شود چون امروزه برق از اصلی ترین نیازهای زندگی مردم می باشد.
در مورد سکونت روستائیان که زیاد نیاز به توضیح نیست چون امروزه بومیان حتی نمیتوانند در زمین های موروثی خود خانه ای برای سکونت درست کنند. از عجایب است که برخی ها زادگاه خود و پدرانشان در روستا بوده و اکنون فقط میخواهند یک خانه برای خود درست کنند، اما دولت و بنیاد مسکن به آنها اجازه ساخت نمیدهد.دادن تسهیلات هم پیشکش !
برای روستائیان اجازه ساخت در برخی جاها وجود ندارد. بلاتکلیفی در زمین آبا و اجدادی نیز از عجایب است. که قانون مالکیت آزاد را زیر سوال برده ست.
بیایید شفت را درک کنیم.
آسیه جمالی گشتی